Durup soruyorsun,
"yaşamak istediğim hayat bu mu?" diye.
Şüphesiz bu olsa,
sormazsın bu soruyu evirip çevirip kendine.
Varsa hayata bakış açın, bir çizgin, duruşun;
nedendir ettiğin bu eziyet yüreğine?
Sebep midir söz geçirememek,
her gördüğünü isteyen çocuk misali susmayan nefsine?

İndir gözlerini fark etmeden neleri ezip geçtiğin yere
ve kaldır başını aklının alamadığı sonsuzluğun en somut ifadesi olan göğe?

Nerdesin?
Merhem olabilecek yaralarıma, dost olabilecek hayatıma, denk olabilecek yüreğime?