Tamı tamına böyle sanki.
Kime ne anlatayım, ben bile sıkıldım derdimden, kendimden.

Koca bir unutuluş.

Sanki herkes sığınmış bir yerlere yağmurda
ya da açmış şemsiyesini almış yolunu.

Nerde benim şemsiyem?
Aldım yanıma, unutmadım ki.
Kırılmış olmalı rüzgarda.
Parçaları batıyor ellerime.

Oturuyorum şimdi tek başıma yağmurun altında.
Elbet biter, sonsuza kadar yağacak değil ya.
Sel olup beni de yutacak değil ya.
Çok üşüyorum ama sırılsıklamım.
önümden geçiyor insanlar,
görmüyor kimse.
Kimsenin yok faydası.
Şemsiyemin bile..

"Her şey yarım kalmış gibi.
İyi anlaşmak yetmiyor bazen."