Dün bir yaşına daha girdin. Bense seni tanıdığımda bir yaşıma daha girmiştim çocuk aklımla.
Kısacık bir hikayeydin, üç beş sayfa yetti okuyup başucu yapmaya.
Fakat sonra şehirler virgülleri koydu araya,
yıllar boşluklar bıraktı  kelimelerin arasına,
yollar farklı satırlara indi birer birer.
Değişmeyen şey, büyük harfle başlamak gibi olan hatıralardı.
Herkesin kendi yeni hatıralarına büyük harfle başlaması...
Yine de kelimelerin artık acıyı haykırmıyor olması güzeldi.
Güzel olan buydu.
Senin hayatına düşmeden devam edebilmen,
benim bunu perde arkasından gülümseyerek izlememdi her yeni yaşında,
her geçen yılda.
Sana verdiğim sözü tutmaktı bu.
Hala sana ulaşabilme imkanım varken, gururumun kalın duvarlar örüp gücümü tüketmiş olmasıydı.
Her şey olması gerektiği gibi olmalıydı.
ve öyleydi.
Bu bile gayet güzeldi.