Sonunu düşünen kahraman olamaz

Bugün bir uçak havalandı semaya, seni kilometrelerce hatta bir okyanus kadar uzağa götürmek isteyen.
Aramıza dakikalar değil, koca bir saat dilimi koymak isteyen…
Yaklaşık bir saat oldu.
Bir uçak geçiverdi simsiyah gökyüzünden.
Birileri veda etti bu şehre ya da ülkeye.
Sevdiklerini bırakanlar yeryüzünde, gözyaşlarıyla…
Sevdiklerine gidenler içlerinde mutlulukla…
Ben de veda ettim o temsili uçağa.
Yanıp sönen ışıklar gözden kayboluncaya kadar…
Bakakaldım.
Nice zaman öncesi,
Birileri veda etti bir yüreğe, düşünmeden. Umursamazca…
Yıllar önce ünlü bir dizide duymuştum:
‘’Sonunu düşünen kahraman olamaz!’’
Kahraman olmayı bu kadar çok mu istiyordun sevgili?
Zaten benim en büyük kahramanım olman yetmemiş miydi sana?