İyi kötü, yalan gerçek ne varsa doldurdu bir kutuya, sıkıca kilitledi.
Bir daha açmamak üzere...
Suskunluğun koynuna attı kendini, onun yaptığı gibi.
Kopardı dilini tüm duyguların, bir daha hiç dile gelmemeleri için.
İdam sehpasının geldiği gün, titrek sesine acıdı.
Sanki başka bir hikaye sergileniyordu da sahnede,
o da hem acıyor hem kızıyordu oyunculara.
Ne vardı bu kadar sahici oynamasalardı?
Biliyordu,
dayanabileceği duvarlar olmasa,
sağ kalamazdı.
Mavi ve pembeyi severdi ya en çok, ikisi de ona özel diye.
Aynı onun da O'na Özel olduğu gibi...
Şimdiyse en çok Gri'yi seviyor.
Dibe batış mı, kurtuluş mu ayırt edemediği için.
Ve bir daha bu gri şehrin tüm yollarını rengarenk boyayamayacağı için,
hep gri kalacağını sanıyor.
http://www.youtube.com/watch?v=j436O4HHhLY
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder