seyyah

Hep böyle mi olur? Gelirken hep bi alışmayayım, benimsemeyeyim çabası.. Giderken hep bi burukluk, bi iç sıkıntısı.. Evin için, ailen için, dostların için, sevdiklerinin için, veda ettiklerin için, hatta veda edemediklerin için, sesini, yüzünü bile unuttukların için..

Dünya bir han ise, seyyahsın sen. Benimseyemezsin yattığın yatağı bile. Senin gibi nicesi uğrar, bir bir giderler arkalarina bile bakmadan. Göz göze gelirsin bi an hancıyla. Bir gün alır atını, sen de gidersin başka diyarlara. Unutur gidersin seslerini, senin gibi bi soluklanmaya gelenlerin.

Dünya bir trense, yolcusun sen. Göremezsin diğer vagondakileri. Bir görsen, tanısan, bağlanamazsın yine de. Zaman geldiğinde inerler herhangi bir durakta. El sallamak istersin, yolun açık olsun demek. Umursamazlar, belki daha iyimserce unuturlar. Başka bir durakta sen de inersin, elinde rengi solmuş yıpranmış bir bavulla. Sen de unutur gidersin yüzlerini, bir vedayı çok görenlerin..


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder